Tag Archives: Σύνταγμα

Πολυτεκνική σύνταξη και προϋπόθεση ιθαγένειας

ΕΔΔΑ, απόφαση της 9.7.2009, ZEΪBEK κατά Ελλάδας με σημείωμα Α. Καϊδατζή

Η άρνηση χορήγησης ισόβιας σύνταξης σε πολύτεκνη μητέρα για το λόγο ότι ένα από τα παιδιά της είχε στερηθεί την ελληνική ιθαγένεια προσβάλλει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και συνιστά διακριτική μεταχείριση. Παραβίαση άρθρων 1 Πρώτου Πρωτοκόλλου και 14 ΕΣΔΑ

Υπερασπίζοντας με εμμονή το Σύνταγμα

Προκόπης Παυλόπουλος, βουλευτής, καθηγητής του Δημόσιου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κατά συνέπεια για όλους μας, πολύ περισσότερο τούτες τις κρίσιμες ώρες για τη χώρα, ισχύει το άρθρο 120 παρ. 2 του Συντάγματος: «Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».

Αξίωση για ιθαγένεια. Γιατί και πότε

Ανδρέας Τάκης, Γενικός Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής, εκλεγμένος επίκουρος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Το ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι πολίτες μιας χώρας είναι θέμα που ανήκει στον πυρήνα της κυριαρχίας του κάθε κράτους. Έτσι, κι εμείς ως Έλληνες συζητάμε σήμερα αν το να δώσουμε δικαίωμα ψήφου και ιθαγένειας στους αλλοδαπούς που «φιλοξενούμε», ή σε κάποιους έστω από αυτούς, είναι κάτι που πράγματι θέλουμε, μας συμφέρει ή μας αρέσει. Το θέμα όμως δεν είναι αν το δημόσιο συμφέρον ή η όποια μεταφυσική ουσία του γένους επιβάλλουν πρακτικά ή επιτρέπουν να κάνουμε τους αλλοδαπούς Έλληνες, αλλά το αν υπάρχουν λόγοι δεσμευτικοί, λόγοι δικαιοσύνης για τους οποίους πρέπει να το κάνουμε, ασχέτως συμφέροντος ή εθνοφοβικών ιδεοληψιών. Τέτοιοι λόγοι πιστεύω ότι υπάρχουν και απορρέουν όχι από κάποια υπερβατική ηθική, αλλά από το ίδιο το δημοκρατικό μας πολίτευμα και το Σύνταγμά του.

Κοινωνικά δικαιώματα, ιδιότητα του πολίτη και μετανάστες

Ακρίτας Καϊδατζής, Δ.Ν., Δικηγόρος

Παρά την αναφορά σε ‘πολίτες’ στο κείμενο των συνταγματικών διατάξεων περί κοινωνικών δικαιωμάτων, τα τελευταία κατοχυρώνονται όχι μόνο για τους Έλληνες υπηκόους, αλλά για τον καθένα που φέρει την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη, δηλαδή για κάθε μέλος του κοινωνικού συνόλου. Φορείς των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι έτσι όλοι όσοι διαβιούν στην Ελλάδα και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή, κατά συνέπεια και οι νομίμως διαμένοντες αλλοδαποί. Αυτό καθιστά επιβεβλημένη την αναθεώρηση των κρατικών πολιτικών όσον αφορά την πρόσβαση των αλλοδαπών μεταναστών σε κοινωνικές υπηρεσίες. Περαιτέρω, στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες που να διασφαλίζουν την επιβίωσή τους δικαιούνται όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, επομένως ακόμη και οι αλλοδαποί χωρίς νόμιμη διαμονή.

Τα «κολλέγια» και η παρανομία τους

Σπυρίδων Ψυχομάνης, Καθηγητής Νομικής Α.Π.Θ.

Η οδηγία 2005/36 δεν επιβάλλει την αναγνώριση οποιασδήποτε εκπαίδευσης σε ένα κράτος μέλος, αλλά μόνο της εκπαίδευσης που νομίμως παρέχεται στο κράτος αυτό. Η “σύμπραξη” ελληνικών κολλεγίων και ξένων πανεπιστημίων δεν συνιστά νόμιμη πράξη ή νόμιμο επιχειρηματικό σκοπό.

Το «πανεπιστημιακό» franchising πέραν της αντιπαράθεσης Συντάγματος και κοινοτικού δικαίου. Ένα σχόλιο με αφορμή το άρθρο του Σπυρίδωνα Ψυχομάνη

Ακρίτας Καϊδατζής, Δ.Ν., Δικηγόρος

Το «πανεπιστημιακό» franchising δεν εμποδίζεται από το κοινοτικό δίκαιο, η νομιμότητα όμως των σχετικών συμβάσεων κρίνεται κατά το εθνικό δίκαιο. Το κρίσιμο, επομένως, ερώτημα είναι αν νομίμως