Υποχρεωτικός εμβολιασμός και COVID-19: η προστασία της δημόσιας υγείας ως λόγος περιορισμού θεμελιωδών δικαιωμάτων εν μέσω πανδημίας

Απόστολος Βλαχογιάννης, Δ.Ν. Université Paris II Panthéon-Assas, Μέλος ΣΕΠ ΕΑΠ

Στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του κορωνοϊού COVID-19, η καθιέρωση του μέτρου του υποχρεωτικού εμβολιασμού του γενικού πληθυσμού ή συγκεκριμένων (ευπαθών) ομάδων, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο, είναι καθ’ όλα σύμφωνη με το ελληνικό Σύνταγμα, την ΕΣΔΑ και τη Σύμβαση του Οβιέδο, ενώ δεν προσκρούει ούτε σε διατάξεις του ενωσιακού δικαίου. Αυτό ισχύει τόσο για τις ευθείες όσο και για τις έμμεσες κυρώσεις, που μπορούν να μετατρέψουν ένα προαιρετικό καταρχήν μέτρο σε υποχρεωτικό δια της πλαγίας οδού. Η αυτονομία του προσώπου και η αρχή της ενημερωμένης συναίνεσης μπορούν να καμφθούν, εν μέσω πανδημίας, για λόγους προάσπισης του αγαθού της δημόσιας υγείας, όπως έχει εξάλλου συμβεί παλαιότερα στην Ελλάδα και έχει γίνει κατά καιρούς δεκτό από διάφορα εθνικά και υπερεθνικά δικαιοδοτικά όργανα. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει πώς ό,τι είναι συνταγματικά επιτρεπτό καθίσταται αυτομάτως και συνταγματικά επιβεβλημένο. Το κατά πόσο το μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού παρίσταται ως επιβεβλημένο συναρτάται από μια σειρά παραγόντων, που πρέπει να συνεκτιμηθούν κυριαρχικά από τον νομοθέτη, αφού συμβουλευθεί τους ειδικούς και λάβει υπόψη του τα διαθέσιμα επιστημονικά και επιδημιολογικά στοιχεία Σε κάθε περίπτωση, όμως, πρόκειται για μια λύση που αυτός διαθέτει στο οπλοστάσιό του, προκειμένου να προστατευθεί η δημόσια υγεία και να αντιμετωπιστεί η τρέχουσα πανδημία, με τις καταστροφικές σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, συνέπειές της.

 

Προδημοσίευση από το περιοδικό ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, τεύχος 3/2020

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

six + 17 =