Με ομόφωνη Απόφασή του το πρώτο Τμήμα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά από προσφυγή του πρώην Πρύτανη του Παντείου, καθηγητή Δημήτρη Κώνστα, καταδίκασε την Ελλάδα για την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και συγκεκριμένα των άρθρων που προστατεύουν το τεκμήριο της αθωώτητας του κατηγορουμένου (άρθρο 6 παρ. 2) ως συστατικό στοιχείο της δίκαιης δίκης καθώς και το δικαίωμά του σε αποτελεσματική προσφυγή (άρθρο 13).

Το ελληνικό κράτος είναι διαχρονικά πλέον αξιόπιστος οφειλέτης σε σχέση με τους ιδιώτες οφειλέτες και συνεπώς ο κίνδυνος, τον οποίο διαχρονικά διατρέχει το Δημόσιο ως δανειστής, όσον αφορά την καταβολή των προς αυτό οφειλών των ιδιωτών, είναι μεγαλύτερος από τον κίνδυνο που αναλαμβάνουν οι ιδιώτες δανειστές του. Επομένως, η διαφοροποίηση δυνάμει του άρθρου 21 του Κώδικα Νόμων περί δικών του Δημοσίου του τόκου, νόμιμου ή υπερημερίας, που αφορά τις οφειλές του Δημοσίου και του αντίστοιχου γενικώς ισχύοντος τόκου που εφαρμόζεται στις οφειλές των ιδιωτών, είναι, χωρίς αμφιβολία, κατ’ αρχήν, δικαιολογημένη. Το απλό ταμειακό συμφέρον του Δημοσίου δεν αποτελεί λόγο δημοσίου ή γενικού συμφέροντος που να δικαιολογεί την ως άνω διαφοροποίηση του τόκου που καταβάλλει το Δημόσιο, τέτοιο λόγο όμως αποτελεί η διασφάλιση «της δημοσιονομικής ισορροπίας του Κράτους», ενόψει του ότι η παρούσα δημοσιονομική κρίση έχει, εξαιτίας της πρωτοφανούς διάστασής της, χαρακτήρα εθνικής κρίσης. Κατά συνέπεια, σύμφωνα και με τα όσα έχουν γίνει δεκτά από τη νομολογία της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας και του ΕΔΔΑ, από την επίμαχη διαφοροποίηση των επιτοκίων δεν προκαλείται παραβίαση ούτε της συνταγματικής αρχής της ισότητας, ούτε του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, ενόψει και της εύλογης εν προκειμένω σχέσης των επιτοκίων. Παραπέμπει το ζήτημα στην Ολομέλεια.

Η ανάρτηση θρησκευτικού συμβόλου σε σχολική τάξη δεν προσβάλλει τη θρησκευτική ελευθερία και το δικαίωμα θρησκευτικής εκπαίδευσης (ανατρέπεται η προηγούμενη απόφαση του Τμήματος στην ίδια υπόθεση)

Με την απόφαση ΣτΕ 502/2011 (Τμ. Δ΄) παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου το ζήτημα της φύσης των πράξεων που εκδίδονται για την οργάνωση και διοίκηση ιερής μονής. Κατά την άποψη της πλειοψηφίας του Τμήματος, οι ιερές μονές χαρακτηρίζονται μεν ρητώς από τον νόμο ως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, δεν συνιστούν, όμως, φορείς ασκήσεως δημόσιας εξουσίας ούτε αποτελούν τμήμα της δημοσίας διοικήσεως υπό την οργανική έννοια. Πράξεις που αφορούν την οργάνωση και διοίκηση ιερής μονής δεν συνιστούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις, αλλά αναπτύσσουν τα αποτελέσματά τους στον χώρο του ιδιωτικού δικαίου και ανήκουν, επομένως, κατ’ αρχήν, στην δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων (αντίθετη μειοψηφία).

Η ευθεία άσκηση, από υπάλληλο της χωροφυλακής, κριτικής κατά της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της χωροφυλακής ξεπερνά τα όρια που διαγράφονται από το καθήκον αυτοσυγκράτησης του υπαλλήλου. Η συμμετοχή του πειθαρχικά διωκομένου υπαλλήλου σε ομάδα επιστημονικής εργασίας δεν του προσδίδει την ιδιότητα του ερευνητή και, άρα, ούτε το εύρος της ελευθερίας έκφρασης των πανεπιστημιακών λειτουργών. Παρά την παραβίαση του καθήκοντος αυτοσυγκράτησης, η επιβληθείσα πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης είναι προφανώς δυσανάλογη, ενόψει των περιστάσεων της υπόθεσης.

Με την απόφαση ΣτΕ 350/2011 (Δ΄ Τμήμα, επταμ.) παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου το ζήτημα της συνταγματικότητας των διατάξεων των άρθρων 1 (παρ. 1, 2 και 6) και 24 του ν. 3838/2010, με τις οποίες εισάγονται νέες προϋποθέσεις για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας, και των άρθρων 14 έως 21 του ίδιου νόμου, με τις οποίες προβλέπεται η συμμετοχή αλλοδαπών, υπηκόων τρίτων χωρών, στις εκλογές της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η κράτηση έστω και για λίγες ημέρες προσώπου που αιτείται άσυλο σε χώρο κράτησης που δεν ανταποκρίνεται στα στοιχειώδη επίπεδα ανθρώπινης αξιοπρέπειας συνιστά παραβίαση του αρ. 3 της ΕΣΔΑ. Εξίσου συνιστούν παραβίαση του αρ. 3 ΕΣΔΑ οι συνθήκες διαβίωσης των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωσή τους. Τα δομικά ελαττώματα της διαδικασίας εξέτασης των αιτήσεων ασύλου στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την πρακτική που ακολουθείται από τις ελληνικές αρχές συνιστούν παραβίαση του αρ. 13 της ΕΣΔΑ σε συνδυασμό προς το αρ. 3 ΕΣΔΑ. Η μεταφορά προσώπου που αιτείται άσυλο από άλλη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα προκειμένου να εξεταστεί το αίτημά του κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ συνιστά παραβίαση του αρ. 3 ΕΣΔΑ από την πλευρά του κράτους μέλους που διατάσσει τη μεταφορά.

Με την απόφαση ΣτΕ 3919/2010 (Ολομ.) κρίθηκε αντισυνταγματική η διάταξη του άρθρου 67 του ν. 3431/2006, με την οποία προβλέφθηκε ότι κάθε απόφαση της ΕΕΤΤ, ατομικού ή κανονιστικού χαρακτήρα, υπόκειται σε προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου. Η άσκηση πλήρους δικαιοδοσίας σε διαφορές που ανακύπτουν από ευθεία προσβολή κανονιστικών πράξεων αντίκειται στο άρθρο 43 Συντ. και την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών, εφόσον επιτρέπει στο δικαστή τη μεταρρύθμιση των πράξεων, δηλαδή τη θέσπιση νέας κανονιστικής πράξης, για την οποία όμως αρμόδια είναι μόνο τα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας.

Με τις αποφάσεις ΣτΕ 3319-3320/2010 (Ολομ.) ακυρώθηκαν, λόγω παράβασης της συνταγματικά επιτασσόμενης αρχής της δημόσιας διεξαγωγής των συνεδριάσεων, αποφάσεις της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (Α.Δ.Α.Ε.), με τις οποίες επιβλήθηκαν πρόστιμα σε δύο εταιρίες για παραβάσεις της νομοθεσίας περί απορρήτου των επικοινωνιών, και ειδικότερα για πράξεις και παραλείψεις αυτών, σχετικά με την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και την υποκλοπή του περιεχομένου τους.

Με τις αποφάσεις Σ.τ.Ε. 3396-3397/2010 (Ολομ.) ακυρώθηκε απόφαση με την οποία κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση στις περιοχές Ρωμανού και Πύλου του Νομού Μεσσηνίας, για τη δημιουργία Περιοχής Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.), διότι δεν είχε προηγηθεί χωροταξικός σχεδιασμός.

Με την απόφαση Σ.τ.Ε. 3578/2010 (Ολομ.), κατόπιν παραπομπής με την απόφαση 2784/2007 του Δ’ Τμήματος, κρίθηκε το ζήτημα της συνταγματικότητας των διατάξεων των άρθρων 17 παρ. 1 του ν. 2644/1998 και 19 παρ. 2 του ν. 3051/2002, κατά τις οποίες θεωρούνται ως νομίμως λειτουργούντες τηλεοπτικοί σταθμοί, οι οποίοι δεν είναι εφοδιασμένοι με άδεια ιδρύσεως και λειτουργίας, εφόσον πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις.

Εισήγηση της Συμβούλου Επικρατείας Ειρήνης Σαρπ ενώπιον της Ολομελείας του ΣτΕ στην υπόθεση του «Μνημονίου», δικάσιμος: 23.11.2010.

Με τις υπουργικές αποφάσεις καθορισμού του χρόνου προβολής των πολιτικών κομμάτων από ραδιοτηλεοπτικά μέσα κατά την προεκλογική περίοδο για τις ευρωεκλογές της 9.6.2009 διαφοροποιείται το χρονικό σημείο έναρξης μετάδοσης των ραδιοτηλεοπτικών μηνυμάτων, καθώς και η έκταση του προσφερόμενου δωρεάν ραδιοτηλεοπτικού χρόνου, για τα νεοπαγή κόμματα σε σχέση με τα κόμματα που έχουν παρουσία στο ευρωκοινοβούλιο και τα κόμματα που είχαν συμμετάσχει και στις προηγούμενες ευρωεκλογές. Λαμβανομένης υπόψη και της απαγόρευσης προβολής διαφημιστικών μηνυμάτων κατά την προεκλογική περίοδο δυνάμει της παρ. 1 περ. β’ του αρ. 11 του ν. 3023/2002, η διαφοροποίηση αυτή αντίκειται στην αρχή της ισότητας τόσο ως προς το σκέλος του χρόνου έναρξης της δωρεάν προβολής μηνυμάτων όσο και ως προς την έκταση των μηνυμάτων αυτών..