Η θέση που επιφυλάσσει ο Αλέξανδρος Σβώλος στον κοινοβουλευτισμό προδίδει μια ένταση που διατρέχει το σύνολο του έργου του: αυτήν ανάμεσα στο πολιτικό (πράξη) και το θεωρητικό (γνώση) υποκείμενο.
Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γ. Παπανδρέου σχηματίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1944 σε ένα χωριό της Ιταλίας, υπό αντίξοες συνθήκες. Στα μέλη της που προέρχονταν από την αντίσταση ανατέθηκαν Υπουργεία οικονομικού περιεχομένου. Ο Αλ. Σβώλος ανέλαβε το Υπουργείο των Οικονομικών και έβαλε ως πρωταρχικό του στόχο την νομισματική σταθερότητα.
Ο Σβώλος τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο και τη Νομική Σχολή. Με την παράλληλη δημόσια δράση και τους αγώνες του, ως συνταγματολόγος, ως διανοούμενος, ως δικηγόρος και ενεργός πολίτης, ο Σβώλος υπήρξε διαχρονικά «ενοχλητικός» για τους κρατούντες. Στα ταραγμένα εκείνα χρόνια των διαδοχικών κινημάτων και των πολιτειακών μεταβολών, υπέστη διώξεις τόσο από την πολιτική εξουσία όσο και από το ίδιο το πανεπιστήμιό του, που στην πιο δύσκολη στιγμή τον αποκήρυξε.
Η διατήρηση της θέσης της χώρας απαιτεί ενεργές παρεμβάσεις, ιδίως δημογραφικής πολιτικής. Αποφασιστικό κριτήριο της πολιτογράφησης αλλοδαπών πρέπει να είναι η δυνατότητα ενσωμάτωσης, που να διαπιστώνεται με αντικειμενικό και αδιάβλητο τρόπο. Εύστοχη πολιτική επιλογή αποτελεί η συμμετοχή στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης των αλλοδαπών που μετέχουν στην τοπική κοινωνία.
σε: Δικαιώματα του Ανθρώπου 32/2006, σελ. 1243-1298 Στη μελέτη εξετάζονται, από την άποψη της πολιτικής και συνταγματικής θεωρίας και του ελληνικού συνταγματικού δικαίου, τα θετικά μέτρα που παρεμβαίνουν άμεσα στην εκλογική διαδικασία με στόχο την ενίσχυση της παρουσίας των γυναικών στην πολιτική ζωή. Ειδικότερα εξετάζεται η θεωρητική θεμελίωση του συνταγματικά επιτρεπτού (ή επιβαλλόμενου) τέτοιων… Read More »
Στο άρθρο αυτό εξετάζεται καταρχήν το ουσιαστικό ερώτημα της (μη) νομιμότητας της αναγραφής του θρησκεύματος στα δελτία ταυτότητας, υπό το φως τόσο του τυπικού (Συντάγματος), όσο και του ουσιαστικού (διεθνών συμβάσεων, κοινοτικού δικαίου, νόμων) συνταγματικού δικαίου. Τα διαδικαστικά ζητήματα αφορούν τον τρόπο με τον οποίο τέθηκε στη συγκεκριμένη συγκυρία και, προς το παρόν, διευθετήθηκε (;)… Read More »
Βλ. pdf
Hans Kelsen refused to develop a democratic theory of the basic norm. Given that he expounded a strong distinction between law and politics as two separate scientific disciplines he consistently argued against any attempt to politicize legal science and corrupt its object of cognition. As a result, there has been very little discussion of the basic norm in relation to his democratic theory. This article attempts to fill this gap by tracing the relationship between the basic norm and democracy in Kelsen’s legal and political writings. More precisely, it maps Kelsen’s seminal distinction between autonomy and heteronomy onto his reflections on constitutional making and probes the anti-democratic implications of his theory of the basic norm as they undermine the normative foundations of democratic theory. The article concludes by addressing the question of whether it is possible to articulate a theory of the democratic ground norm, of democratic foundings with a normative content, by proposing the idea of an immanent, performative basic norm as the source of validity of a democratic constitutional order.
Published on Thesis Eleven February 2001 vol. 64 no. 1 1-19