IJHRCS initiates and fosters academic dialogue concerning the modern subjects of constitutional law and human rights protection from a global perspective. It provides novel and original material in the fields of current economic and political crises, globalised democratic governance, human rights public policies, the theory and philosophy of rights, comparative constitutional law and the methodology of law.

Please find attached the contents of Vol 1 (2013), No. 2 & Vol 1 (2013), No 3

Editorial: The ethnicist, the patriot and the citizen, by Christina M. Akrivopoulou

(αναδημοσίευση από ΕΔΔΔ 2013)

Σε μια διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος περιλαμβάνονται περισσότερα σημαντικά θέματα, διαφοροποιούμενα ως προς τη σημασία τους. Οι περισσότερες προτάσεις αναθεώρησης χρειάζονται αξιολόγηση και αναγκαία είναι η επισήμανση της βασικότερης αναθεώρησης. Το βασικότερο μειονέκτημα του σύγχρονου πολιτεύματος είναι το δημοκρατικό έλλειμμα. Ενώ οι πραγματικές συνθήκες έχουν προχωρήσει σημαντικά και ωθούν σε όλο και περισσότερη συμμετοχή του Λαού στην άσκηση της εξουσίας, η σύγχρονη εκδοχή του αντιπροσωπευτικού συστήματος, ο χρηματοπιστωτικός αντιπροσωπευτισμός,  πιέζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στη έντονη διαμάχη χρηματοπιστωτισμού και Δημοκρατίας, μία μόνο μπορεί να είναι η απάντηση: περισσότερη Δημοκρατία. Γι αυτό  την αιχμή του δόρατος της αναθεώρησης που έρχεται πρέπει να αποτελέσει το δημοψήφισμα με πρωτοβουλία των πολιτών. Στη μορφή αυτή δημοψηφίσματος είναι αφιερωμένο το άρθρο που ακολουθεί. Παράλληλα αναφέρεται στη διατήρηση του ισχύοντος κυβερνητικού δημοψηφίσματος και προτείνεται επίσης η επανεισαγωγή – μετά την κατάργησή του με την αναθεώρηση του 1986- του προεδρικού δημοψηφίσματος, μετά από πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στο τέλος ακολουθεί νομοτεχνικά διατυπωμένη πρόταση .

Le recours à l’intérêt public est une constante dans la pratique constitutionnelle de la Grèce durant la crise économique. Le législateur et le juge l’invoquent -dans de différentes versions (important, national, supérieur, suprême)- pour justifier une politique censée nécessaire à la survie de l’État, ainsi que des mesures législatives qui affaiblissent la protection des droits fondamentaux et /ou dévaluent des principes constitutionnels. Les finances publiques et leur santé, l’équilibre budgétaire et la stabilité économique sont reconnus comme des objectifs majeurs d’intérêt public, aptes à fléchir toute réglementation constitutionnelle. La définition de ces objectifs et le choix des moyens pour les servir ne s’effectue pas par l’Assemblée Nationale׃ c’est le gouvernement qui exerce le pouvoir législatif soit en abusant de son pouvoir réglementaire autonome, soit en déformant la procédure législative ordinaire. De surcroît, le caractère éminemment technique des objectifs à atteindre de même que leur évidence trompeuse délimitent fortement le contrôle de constitutionnalité des lois. Le juge ne peut pas se servir des moyens propres à sa tache (les règles de la logique et les préceptes de l’expérience commune) pour contrôler le lien requis entre ces buts et les réglementations contestées. L’ intérêt public cesse, donc, d’être formulé dans et par l’antagonisme démocratique et sa satisfaction n’est plus soumises aux préceptes de l’État de droit.

Με την απόφαση της 6^ης Ιουνίου 2013 στην υπόθεση C-648/11, το Δικαστήριο της Ένωσης προσδιόρισε ποιο είναι, κατά το άρθρο 6, δεύτερη παράγραφος, του κανονισμού 343/2003, το υπεύθυνο για την εξέταση της αιτήσεως κράτος μέλος, σε περίπτωση που έχουν υποβληθεί διαδοχικές αιτήσεις ασύλου και ο αιτών είναι ασυνόδευτος ανήλικος, πολίτης τρίτης χώρας, κανένα δε από τα μέλη της οικογένειάς του δεν διαμένει νομίμως σε κράτος μέλος.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό, ελλείψει μέλους της οικογένειάς του, το υπεύθυνο κράτος μέλος για την εξέταση της αιτήσεως είναι το κράτος στο οποίο ο ανήλικος υπέβαλε την αίτησή του ασύλου, χωρίς, ωστόσο, να διευκρινίζεται αν πρόκειται για την πρώτη αίτηση που ο ανήλικος υπέβαλε σε κράτος μέλος ή αν πρόκειται για την τελευταία που υπέβαλε σε άλλο κράτος μέλος. Την ερμηνεία του ζητήματος αυτού πραγματεύεται για πρώτη φορά με την απόφασή του το Δικαστήριο της Ένωσης.

Με την απόφαση του το ΔΕΕ κλήθηκε κατ ουσία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της συμβατότητας της εφαρμογής του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ στην περίπτωση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Με επίκεντρο τα ζητήματα επαναπροώθησης και με καθοδηγητικό οδηγό την αυξημένη προσοχή που πρέπει να δίνεται στους ασυνόδευτους ανηλίκους, δεδομένου ότι αποτελούν μια ιδιαιτέρως ευάλωτη κατηγορία προσώπων, το ΔΕΕ με την απόφασή του αποκλείει ουσιαστικά τη λειτουργία του σχετικού κανονιστικού πλαισίου  για τις εν λόγω περιπτώσεις αιτούντων άσυλο. Υπό το πρίσμα αυτό η συγκεκριμένη απόφαση του ΔΕΕ κρίνεται άκρως σημαντική για το σύστημα απονομής ασύλου στο πλαίσιο της ΕΕ, και υπό την έννοια αυτή έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες αποφάσεις «τομή» του Δικαστηρίου, όπως αυτές επί των υποθέσεων C-411/10 και C-493/10 (21 Δεκεμβρίου 2011).

The serious impact of current globalization can be detected both on national and global level, as it challenges the state sovereignty and territoriality, alters the form and character of political community, and raises serious questions about the proper scope of democracy and the locus of effective political power. Although there is a demand for global governance, the contemporary system of global governance is of limited legitimacy, due to its technocratic nature and the dominance of the powerful states.  Furthermore, despite the changing nature of violent conflicts, international mechanisms for peacebuilding and conflict resolution theory remain state-centric. In particular, the current paradigm of peacebuilding is characterised by the promotion of the liberal market democracy and the reproduction of the Westphalian model of governance. In this light, it is obvious that there is a need for a paradigm shift in international relations and especially to the sub-field of peace research and conflict resolution. This article calls for a cosmopolitan turn in global politics and peace operations. In particular, it proposes a framework within which the existing global governance could be reconceptualised in order to meet the challenges of democratic legitimacy, social justice and cultural sensitivity. Finally, this paper argues in favour of a ‘glo-cal’ architecture for peacebuilding and a more transformative peacebuilding agenda.