Αν το Δημόσιο Δίκαιο όπως το γνωρίζουμε σήμερα διαθέτει στο οπλοστάσιό του έννοιες-κλειδιά όπως το δημόσιο συμφέρον για τους (θεμιτούς) περιορισμούς των ατομικών δικαιώματων λ.χ., παλιότερα και σε άλλες χώρες αυτό το ίδιο δεν διέθετε την εννοιολογική αυτάρκεια όπως σήμερα την εκλαμβάνουμε. Πολλώ μάλλον όταν μιλάμε και για την ακτινοβολία του Δικαίου σε έργα τέχνης ή, ορθότερα, την αμφοτερόπλευρη επίδραση Δικαίου και Τέχνης σε δεδομένο τόπο, χρόνο και πρόσωπα. Ένα έξοχο παράδειγμα όπου διαγράφεται εναργώς μια πρώιμη έννοια δημοσίου συμφέροντος, ευρισκόμενη σε ευθεία αντίθεση με τη σημερινή διάστασή του, την σαφώς οριοθετημένη, αλλά όχι πάντα αξιολογικά ουδέτερη και την ερμηνευτική «διαπλασιμότητα» του, ανευρίσκεται στο εξαίσιο θεατρικό γαλλικό έργο Le Cid του P. Corneille, το οποίο συνεχίζει και σήμερα να συναρπάζει κοινό και μελετητές για την πληθώρα των μηνυμάτων και των πιθανών αναγνώσεών του.